Vertel eens een verhaal
Gepubliceerd op: 25-01-2010
De vaak ontspannen sfeer bij de start van een in-companytraining is niet te vergelijken met de start van een training met open inschrijving, waarbij cursisten elkaar niet kennen.
Ze voelen zich vaak wat ongemakkelijk, zijn enigzins nieuwsgierig, beetje nerveus misschien..
Het elkaar niet kennen heeft zeker een toegevoegde waarde: alles wat je vertelt vanuit je eigen perspectief is nieuw voor de anderen.
Je kunt dus niets als bekend veronderstellen.
De drive is groot bij de deelnemers om een exacte uitleg of gedetailleerde beschrijving te geven, wat zich uit in de kracht en vooral de spanning van hun betoog.
Dit brengt iets teweeg.
Afgelopen vrijdag kwam in Alkmaar bij de Alliance Francaise de franse verhalenverteller J.P. Armand 'les contes sauvages de la Loire', verhalen van de Loire, vertellen.
De man, zittend op de rand van het podium en zijn gitaar ....dat was het.
Gebiologeerd zat het volwassen publiek te luisteren.
Iedere ontwikkeling in het verhaal behoefde tijd om het bijpassende beeld te vormen.
Jean Pierre Armand sprak zijn gasten aan omdat hij hen meenam naar het pad langs de Loire,
waar ze bij wijze van spreken moesten wachten tot de kringen in het water verdwenen waren,
de zon achter de rots gezonken was
en de voetgangers op het pad gepasseerd waren.
Daarna kon hij pas verder.
Zou je dit verhaal lezen, dan zou je een aantal details, vooral details als geluiden en tijdsspanne, missen.
De (gedoseerde) spreekspanning, zijn beschrijving van het moment, de actie, het gevoel en de tijdsspanne, en daarnaast zijn fysieke expressie maken deze fransman tot een ware verhalenverteller.
Niet in het minst omdat hij zijn toehoorders de tijd gunt om met hem mee te gaan in zijn verhaal.
En zichzelf ook.
Er zijn zoveel verhalen, die het waard zijn om verteld te worden.
Geef ze weg..
Vertel eens een verhaal..
Ze voelen zich vaak wat ongemakkelijk, zijn enigzins nieuwsgierig, beetje nerveus misschien..
Het elkaar niet kennen heeft zeker een toegevoegde waarde: alles wat je vertelt vanuit je eigen perspectief is nieuw voor de anderen.
Je kunt dus niets als bekend veronderstellen.
De drive is groot bij de deelnemers om een exacte uitleg of gedetailleerde beschrijving te geven, wat zich uit in de kracht en vooral de spanning van hun betoog.
Dit brengt iets teweeg.
Afgelopen vrijdag kwam in Alkmaar bij de Alliance Francaise de franse verhalenverteller J.P. Armand 'les contes sauvages de la Loire', verhalen van de Loire, vertellen.
De man, zittend op de rand van het podium en zijn gitaar ....dat was het.
Gebiologeerd zat het volwassen publiek te luisteren.
Iedere ontwikkeling in het verhaal behoefde tijd om het bijpassende beeld te vormen.
Jean Pierre Armand sprak zijn gasten aan omdat hij hen meenam naar het pad langs de Loire,
waar ze bij wijze van spreken moesten wachten tot de kringen in het water verdwenen waren,
de zon achter de rots gezonken was
en de voetgangers op het pad gepasseerd waren.
Daarna kon hij pas verder.
Zou je dit verhaal lezen, dan zou je een aantal details, vooral details als geluiden en tijdsspanne, missen.
De (gedoseerde) spreekspanning, zijn beschrijving van het moment, de actie, het gevoel en de tijdsspanne, en daarnaast zijn fysieke expressie maken deze fransman tot een ware verhalenverteller.
Niet in het minst omdat hij zijn toehoorders de tijd gunt om met hem mee te gaan in zijn verhaal.
En zichzelf ook.
Er zijn zoveel verhalen, die het waard zijn om verteld te worden.
Geef ze weg..
Vertel eens een verhaal..
Laatste berichten
- Mandela, Saudische vrouwen en personal branding
- Christiane en passie
- Vertel eens een verhaal
- Waarin een klein man groot kan zijn
- Inwisselbaar