Authenticiteit is een term, die steeds vaker gebruikt wordt als het gaat om persoonlijke ontwikkeling van mensen.
Gelukkig, want het leren van nieuwe vaardigheden zou je kunnen maken tot iemand, die ver afstaat van z'n eigen balans en gevoel.
Bijzonder was de kennismaking deze week met dr. Hubert Rampersad, oprichter van de Personal Branding University Netherlands. Ons gesprek ging over passie. Zijn passie voor het ontwikkelen en cultiveren van een onderscheidende, memorabele 'personal brand', van waar je voor staat en waar je voor gaat. En mijn passie voor het ontwikkelen van een natuurlijke, gepassioneerde en onderscheidende spreekstijl. 
Mensen stimuleren om op authentieke wijze tot grote hoogte te komen, daarin vonden we elkaar.
Met Shangieta Hanoeman, academic director van de PBU raakte ik in gesprek over onze wederzijdse passie voor ontwikkeling en mondigheid van vrouwen wereldwijd, Shangieta vanuit haar gendermanagement-achtergrond; ik vanuit mijn belangstelling voor vrouwenrechten. 
Zij vertelde over hoogopgeleide vrouwen in Saudie-Arabië, die op grond van cultuur zichzelf niet weten te positioneren en zo niet de functies krijgen, die ze ambiëren. De Personal Branding University denkt mee over het opzetten van een trainingsprogramma voor deze vrouwen. 
'We are all meant to shine!' De tekst van de inaugurele rede ('94) van Nelson Mandela hangt nog steeds boven mijn bureau. Een man met een indrukwekkende personal brand. Zijn naam houdt een belofte in. 'Meant to shine' , ook voor Saudische en al die andere vrouwen, die tot nu toe niet de kans kregen hun personal brand te ontwikkelen en hun passie te volgen. Ondersteuning en empowerment is wat zij nodig hebben zodat ook zij hun visie kunnen uitdragen. Er is nog zoveel te doen.     

Doe maar gewoon. Hou het algemeen, dan krijg je geen kritische opmerkingen...
Het woord passie doet cursisten vaak de wenkbrauwen fronsen. 
Gedreven en overdreven liggen heel dicht bij elkaar klaarblijkelijk.
Maar bedenk je eens welk betoog, ooit gehouden, de meeste indruk op je gemaakt heeft. Wat maakt dat het je zo heeft aangesproken?
Presentatietechnieken als timing (gedoseerde pauzes op soms onverwachte momenten), intonatie, stemvolume, spreektempo en articulatie zijn belangrijk. Daar besteden we dan ook veel aandacht aan. Maar dat is niet genoeg.
Een presentatie kan goed voorbereid zijn en qua presentatietechniek kloppen maar er is meer voor nodig om je publiek te inspireren.
Wanneer tijdens een presentatie het vuur mist is het verrassend om te zien wat er gebeurt als het betoog nogmaals gehouden wordt, waarbij de cursist haar/zijn handen op de rug houdt.  Je bent dan letterlijk onthand.
Gezichtsexpressie, timing, articulatie, intonatie, stemvolume...alles moet worden ingezet om aan te spreken.
Bij deze 'handsfree' oefening wordt snel duidelijk of je bezield bent wat je onderwerp betreft. Betrokkenheid leidt tot een verrassend resultaat.

Christiane Anampour, gerenommerd CNN buitenlandcorrespondent, laat zien wat 'slechts' intonatie, articulatie en timing doen...mits je gepassioneerd bent.

In een nieuwsuitzending vanuit de studio van CNN spreekt zij over gevaarlijke werkomstandigheden voor journalisten.

http://www.youtube.com/watch?v=-lOZtc9zXMA

De vaak ontspannen sfeer bij de start van een in-companytraining is niet te vergelijken met de start van een training met open inschrijving, waarbij cursisten elkaar niet kennen. 
Ze voelen zich vaak wat ongemakkelijk, zijn enigzins nieuwsgierig, beetje nerveus misschien..
Het elkaar niet kennen heeft zeker een toegevoegde waarde: alles wat je vertelt vanuit je eigen perspectief is nieuw voor de anderen.
Je kunt dus niets als bekend veronderstellen. 
De drive is groot bij de deelnemers om een exacte uitleg of gedetailleerde beschrijving te geven, wat zich uit in de kracht en vooral de spanning van hun betoog.
Dit brengt iets teweeg.

Afgelopen vrijdag kwam in Alkmaar bij de Alliance Francaise de franse verhalenverteller J.P. Armand 'les contes sauvages de la Loire', verhalen van de Loire, vertellen.
De man, zittend op de rand van het podium en zijn gitaar ....dat was het.
Gebiologeerd zat het volwassen publiek te luisteren.
Iedere ontwikkeling in het verhaal behoefde tijd om het bijpassende beeld te vormen. 
Jean Pierre Armand sprak zijn gasten aan omdat hij hen meenam naar het pad langs de Loire, 
waar ze bij wijze van spreken moesten wachten tot de kringen in het water verdwenen waren,
de zon achter de rots gezonken was 
en de voetgangers op het pad gepasseerd waren.
Daarna kon hij pas verder.

Zou je dit verhaal lezen, dan zou je een aantal details, vooral details als geluiden en tijdsspanne, missen.
De (gedoseerde) spreekspanning, zijn beschrijving van het moment, de actie, het gevoel en de tijdsspanne, en daarnaast zijn fysieke expressie maken deze fransman tot een ware verhalenverteller.
Niet in het minst omdat hij zijn toehoorders de tijd gunt om met hem mee te gaan in zijn verhaal.
En zichzelf ook.

Er zijn zoveel verhalen, die het waard zijn om verteld te worden.
Geef ze weg..
Vertel eens een verhaal..

Hoeveel woorden heb je nodig om mensen te raken?
Is het niet vaak zo dat je als spreker bang bent te weinig tekst te hebben, iets te vergeten, stiltes te laten vallen of om binnen de tijd klaar te zijn?
Tijdens trainingen komt dit vaak ter sprake. Veel onderwerpen en nog meer sheets lijken vaak de oplossing. 

Het vasthouden van de aandacht van het publiek wordt niet bepaald door het aantal woorden. Ook niet door een hoge spreeksnelheid. 
Wel door de intentie, waarmee het verhaal verteld wordt.
Focus, bevlogenheid, dat zijn de basisvoorwaarden voor een aansprekend betoog.

Ik herinner mij een toespraak van Hussein, voormalig koning van Jordanië, bij de begrafenis van Yitzak Rabbin (november 1995) in Jeruzalem, waarvan ik helaas geen geluidsopname kon terugvinden.
Kleine man, niets op papier, gecompliceerde relatie met Israel, het oog van de wereld op zich gericht wetend, rondom veel emoties..

Niet vaak heb ik iemand met zo weinig woorden zo'n indrukwekkend verhaal horen houden. 
Zelden heb ik een toespraak gehoord, waarbij lange stiltes zo intentioneel waren.

Over spreken met impact gesproken..

 

 

Tijdens zijn oratie (Groningen, 17 maart 2009) pleit Prof. Marcel Boersma, hoogleraar Jounalistieke Cultuur en Media, voor het kleur bekennen in de journalistiek.  Geen neutrale berichtgeving, maar een herkenbare stijl, vanuit een bepaald perspectief. Dat bindt en verbindt. Hij noemt daarbij de rol, die journalisten in de afgelopen eeuw speelden in de vorming van gemeenschappen en identiteiten door zich ideologisch te profileren.
In een column over dit onderwerp gebruikt Dolf Rogmans, hoofdredacteur van De Journalist, de term inwisselbaar. Een scherp profiel zorgt ervoor dat je niet inwisselbaar bent. Een herkenbaar profiel zorgt ervoor dat je een bepaalde groep lezers aan je bindt.

Open Training:
INSPIREREND SPREKEN
klik HIER voor info en
reacties van deelnemers